Dziś już wiosna. Podobno. Czekałam do dzisiejszego dnia z prezentacją mojego pewnego malowidła, które zdobi wazę. Namalowałam je nieco ponad rok temu i czekało to całe okrążenie wokół słońca by zabłysnąć w swoim poście. Bez zbędnych podchodów zapraszam do oglądania zdjęć i niech się "sztuka" broni sama. Co myślicie?
Ostatnio wpadam tu tylko jak po ogień. Niestety muszę dzielić te marne 24 godziny doby na wszystkie obowiązki i pasje. Byle nie szewskie. Wygrywa często zdezorientowanie permanentnym zmęczeniem... Słońca, ciepła, witaminy D życzę: jednym słowem WIOSNY!
Jeżeli miałabym wymienić swoje kulinarne marzenia jednym z nich były by ciastka św. Hildegardy. Spełniłam marzenie. Już kilka lat nosiłam się zamiarem upieczenia ich, nigdy jednak nie pamiętałam by wpisać na listę zakupów mąki orkiszowej. Do zrobienia ciastek zmobilizowało mnie permanentne przeziębienie panoszące się w domu oraz piekarnia koło szkoły. Sprzedają tam ostatnio wiele wyrobów na bazie mąki orkiszowej. Jak stwierdziłam: orkisz wraca do łask. Jeżeli prawdą jest to co się wypisuje o tym zbożu wielką pomyłką ludzkości było zrezygnowanie z niej na rzecz dającej się modyfikować pszenicy. Oczywiście za nic w świecie nie zrezygnuję z chrupiących bułeczek pszennych albo naleśników i tych wszystkich genialnych wypieków z tejże mąki.
Ciastka wychodzą pyszne. Zupełnie inne niż znane kruche ciasteczka. Nieco zbliżone do pierników lecz mąka orkiszowa powoduje jednak wrażenie "chlebkowości". Nie zmieliłam migdałów bo nienawidzę marcepana i dałam więcej cukru trzcinowego i masła niż w przepisie, z którego robiłam ciastka. Następnym razem planuje użyć miodu zamiast cukru i wtedy zapewne użyję mniej masła.
ps: Spokojnie. Nie odurzają mimo sporej zawartości gałki muszkatołowej. Można wcinać ;)
Oto mój pierwszy patchwork! Wiem, że to tylko mało szałowa poduszka ale jestem z niej bardzo dumna. Nie mam cierpliwości do powtarzania tych samych czynności a żeby wyciąć tyle kwadracików trzeba jej nieco mieć. Na uszycie czeka druga... to sobie jeszcze poczeka :D
A tak się prezentuje w "salonie". Osobiście nie cierpię tego słowa. Wolę pokój dzienny... kiedyś mówiło się duży pokój i każdy wiedział o co chodzi ;P Lubię tu dziergać. Daje mnóstwo światła za free i błogi spokój ( o ile oczywiście dzieci nie urządzają pościgu za złodziejem lub nie gaszą aktualnie pożaru ;p ) Dla nie wtajemniczonych tylko dodam, że nie jest to mój własnościowy pokój dzienny ale i tak go lubię :)
Poduszka mimo wszystko wyląduje w kuchni na fotelu. Takie było jej pierwotne przeznaczenie i takim pozostanie.
A skoro o kuchni mowa to podzielę się z chętnymi moją słodką tajemnicą acz nie do końca aż tak tajemną:
Tak, to jest szarlotka na kruchym cieście z pianą bezową. Dla mnie inne mogą nie istnieć. A mój sekret składa się z:
Kruche ciasto:
3 szklanki mąki
4 żółtka
200g masła
łyżka śmietany
szklanka cukru
czubata łyżeczka proszku do pieczenia
Masa:
2kg jabłek (najlepiej kwaśnych)
opcjonalnie cukier, cynamon itd.
Piana:
4 białka
2 łyżki mąki ziemniaczanej
szklanka cukru pudru
Jabłka obierz i zetrzyj na grubych oczkach. Wrzuć na patelnię i podsmażaj. Dodaj cukru i przyprawy korzenne jeśli chcesz. Nie zapomnij mieszać co jakiś czas ;)
Teraz można zabrać się za ciasto.
Masło posiekaj z mąką, proszkiem i cukrem. Rozdziel białka od żółtek. Białka odstaw. Żółtka połącz z ciastem. Dodaj łyżkę śmietany, choć jej obecność nie jest absolutnie konieczna ;) Ciasto wyrób na stolnicy. Na gładką, spójną masę. Oddziel niewielką cząstkę, zawiń w folię i włóż do zamrażarki. Lepiej będzie się je tarło. Ciasto rozwałkuj na kształt formy plus po 2cm za zakładkę ;) Użyj widelca do ponakłuwania ciasta (lepiej się piecze). Podpiecz samo ciasto przez nie więcej niż 10 min w piekarniku na 180 stopni.
W tym czasie ubij białka na sztywną pianę stopniowo dodając cukier i mąkę. Obecność mąki też nie jest obowiązkowa ;)
Na podpieczone ciasto wyłóż jabłka a na nie pianę. Wyrównaj. Ciasto z zamrażarki zetrzyj na grubych oczkach na wierzch całości. Piec dalej w 180 stopniach przez 40 min przy dwóch grzałkach góra-dół. Ja nie użyłam termoobiegu więc nie doradzę w tej kwestii ;) Moja szarlotka wyszła spora. Tortownica 26cm średnicy była wypełniona po brzegi ;)
Szczerze polecam!
Byliśmy dziś na placu zabaw. Tu gdzie mieszkam nie ma blisko żadnego musimy więc jeździć do Piaseczna. Zaskoczył mnie Antek swoją sprawnością i sprytem. Wspinał się dziś przy pomocy liny na bardzo stromą ścianę i bez trudu wspinał się na owockach na zjeżdżalnie... Czasami zastanawiam się czy jestem świadoma jego dorosłości. Z jednej ma dopiero cztery lata z drugiej rozumie i umie wiele rzeczy, które mnie zaskakują. Zadaje mi czasem bardzo abstrakcyjne pytania. Staram się sobie przypomnieć moje myśli gdy byłam w jego wieku by bardziej go zrozumieć. Pamiętam, że miałam gdzieś tyle lat co Antoś gdy wymyśliłam komunizm (jak widać to ustrój na poziomie czterolatka) i rozmyślając o ciele człowieka uznałam, że w przekroju musi być podobny do marchewki... Co kryją zakamarki dziecięcych umysłów to jest fascynujące!
Spędzając mnóstwo czasu na dworze dziergam koralikowe bransoletki... Ta jest dla sąsiadki :) Miała być ciemna i do wszystkiego pasować. Pasuje?
Ostatnio z dziećmi zrywaliśmy mniszki na syrop przez dzieci nazwany miodkiem. Nota bene jego smak jest łudząco podobny jak i również konsystencja i kolor. Właściwości lecznicze, wzmacniające odporność, wspomagające leczenie przeziębień. My wszyscy ciągle jacyś niedoleczeni chodzimy. W domu mamy zimno, na dworze upał, w samochodzie dżumandżi... Mam nadzieję, że syrop nas uodporni na te zmiany temperatur... Przepis pochodzi z kotlet.tv nie będę się więc rozwodzić na temat jego przyrządzenia. Jest pyszny. Po prostu miodzio.
A ja ostatnio czuję pragnienie twórcze. Tylko jakoś sił mi brak. Dzieciaki ładnie zasypiają po ósmej a ja normalnie nie mam sił... Chce mi się szyć, malować, dziergać i jakoś wszystko sprowadza się tylko do marzeń... ech naturo złośliwa...
Na małym ogniu zagotuj śmietanę z cukrem. Czekoladę posiekaj i dodaj do śmietany razem z masłem, roztop. Zdejmij z ognia i wymieszaj z brandy lub koniakiem. Ostudź i wstaw do lodówki na co najmniej 4 godziny. Schłodzoną masę zmiksuj. Łyżeczkami nabieraj porcje masy i obtocz w kakao szybko formując kulki. Przechowuj w chłodnym miejscu.
Kiedy robiłam moje trufle wątpiłam, że to się może udać... masa wydawała mi się zbyt rzadka. O dziwo po zmiksowaniu schłodzonej masy stał się cud i masa stężała po kilku minutach od miksowania. Śmiałam się też po co w przepisie, z którego korzystałam użyto słowa "szybko"... czekolada bardzo się rozpuszcza w dłoniach więc faktycznie radzę się śpieszyć. Nie pozwól masie się rozpuścić bo tylko napsujesz sobie nerwów ale gwarantuję: ten smak jest warty każdego poświęcenia...
Ja użyłam wedlowskiej czekolady. Ważne jest aby zawierała większą część kakao w swoim składzie...
Wydaje mi się, że moje świąteczne trufle zrobiły furorę więc szczerze polecam! :)
Jest cicho. Choinka plonie. Na szczycie cherubin fruwa. Na oknach pelargonie blask świeczek złotem zasnuwa, a z kąta, z ust brata, płynie kolęda na okarynie: Lulajże Jezuniu... K.I. Gałczyński "Podobno jest gdzieś ulica" fragment
Co roku na święta przypomina mi się ten właśnie fragment wiersza Gałczyńskiego i o dziwo zawsze napływają mi łzy do oczu jak go czytam w całości...
Z okazji Świąt Bożego Narodzenia życzę Wam i sobie by właśnie takimi były: Świętami Bożego Narodzenia.
Nie świętami śniętego Mikołaja czy karpia, nie świętami nokii, simensa, grzyba czy facebooka lecz świętami wśród żywych. Rodzinnych, Boskich...
Na święta jako, że wyruszamy do rodziny (więc się nie narobiłam), przygotowałam taki oto rarytasik: trufle z brandy... które pochłonęły sześć tabliczek czekolady dla pięćdziesięciu kulek... Wyjątkowo pyszne i wyjątkowo nie dla dzieci. Po trzech większych radzę nie wsiadać za kierownicę %) Pyszne, pyszne...chip!...pyszne...chip!...piszne %)