Szarobure i pstrokate

Get this commentators widget

Szarobure i pstrokate

Obsługiwane przez usługę Blogger.

SUBSCRIBE

Drogi Gościu.

Ponieważ jestem mamą trójki miewam napięty terminarz, ale jeśli któraś z rzeczy zrobionych przeze mnie wyjątkowo mocno Ci się spodobała oraz cierpliwość jest Twoją mocną stroną z chęcią zrobię "coś" i dla Ciebie. Tylko mi o tym powiedz a wygeneruję chwilę byśmy mogli stać się sobie bliżsi o tą jedną niepowtarzalną* rzecz.

mroz.olga(a)wp.pl

*wyjątkową, jedyną na świecie, unikatową


Contact

Obserwujący

statistics

Sparkline

o.m.

o.m.

instagram

instagram

Szukaj w tym blogu

Historia

  • ▼  2018 (6)
    • ▼  grudnia (3)
      • Choinka 2018
      • Champion Miś. Misiowa liga
      • Tak samo różne
    • ►  listopada (1)
    • ►  października (1)
    • ►  stycznia (1)
  • ►  2017 (11)
    • ►  listopada (1)
    • ►  czerwca (1)
    • ►  maja (1)
    • ►  kwietnia (1)
    • ►  marca (4)
    • ►  lutego (2)
    • ►  stycznia (1)
  • ►  2016 (32)
    • ►  grudnia (2)
    • ►  listopada (4)
    • ►  października (2)
    • ►  września (2)
    • ►  sierpnia (6)
    • ►  lipca (5)
    • ►  czerwca (2)
    • ►  maja (6)
    • ►  kwietnia (3)
  • ►  2015 (21)
    • ►  grudnia (1)
    • ►  lipca (1)
    • ►  maja (2)
    • ►  kwietnia (2)
    • ►  marca (5)
    • ►  lutego (4)
    • ►  stycznia (6)
  • ►  2014 (21)
    • ►  grudnia (2)
    • ►  listopada (2)
    • ►  października (4)
    • ►  sierpnia (5)
    • ►  lipca (2)
    • ►  czerwca (3)
    • ►  maja (1)
    • ►  lutego (1)
    • ►  stycznia (1)
  • ►  2013 (62)
    • ►  grudnia (5)
    • ►  listopada (3)
    • ►  października (3)
    • ►  września (1)
    • ►  sierpnia (6)
    • ►  lipca (7)
    • ►  czerwca (7)
    • ►  maja (3)
    • ►  kwietnia (3)
    • ►  marca (6)
    • ►  lutego (10)
    • ►  stycznia (8)
  • ►  2012 (47)
    • ►  grudnia (6)
    • ►  listopada (3)
    • ►  października (1)
    • ►  września (2)
    • ►  sierpnia (1)
    • ►  lipca (2)
    • ►  czerwca (1)
    • ►  maja (3)
    • ►  kwietnia (1)
    • ►  marca (9)
    • ►  lutego (18)
  • ►  2011 (80)
    • ►  grudnia (3)
    • ►  listopada (4)
    • ►  października (3)
    • ►  września (8)
    • ►  sierpnia (7)
    • ►  lipca (9)
    • ►  czerwca (3)
    • ►  maja (7)
    • ►  kwietnia (6)
    • ►  marca (11)
    • ►  lutego (11)
    • ►  stycznia (8)

facebook

facebook

Drugi blog tu:

Drugi blog tu:
Zobacz jak maluje mróz ;)

Obserwowani

Instagram

Strony

  • o.m.
  • wymianki
  • szycie
  • dzierganie
  • malowanie
  • Strona główna

  • Strona główna
  • Return to Content


To czym się różnimy może tak samo nas łączyć. Natury ludzkie łączy swoista logiczna sprzeczność. Zawsze poznając nowych ludzi lub ludzkie historie zadziwia mnie mnogość, różnorodność i niepowtarzalność cechująca każdą osobę. To co ma wpływ na naszą osobowość, to jacy jesteśmy, jak reagujemy, myślimy tworzy trójwymiarowy układ zależności gdzie wpływ mają takie  czynniki jak czas, miejsce, kultura, osoby, wydarzenia, wrodzone predyspozycje itd. To co nas buduje, miejsce w sieci zależności jest jedyne, niepowtarzalne i dotyczące tylko i wyłącznie nas. Poznaję ludzi będących na pierwszy rzut bardzo podobnymi do siebie, lub absolutnie różniącymi się a po bliższym poznaniu moja ocena nabiera nowego światła i nic już nie jest tak jak było. Nie mogę wyjść z podziwu jak bardzo różnię się z moimi braćmi i jednocześnie jak bardzo jesteśmy do siebie podobni. Gdy patrzę na moje dzieci widzę to samo: tak podobnie różni, tak różnie podobni. Podobną parę tworzę z moją mamą i zupełnie inną parę podobnych relacji różnic i podobieństw tworzę z moją córką.
 

Zdawało by się, że relacja z córką jest rzeczą naturalną, intuicyjną i prostą. I nic bardziej błędnego! Podobno małżeństwo to tak jakby kota i psa wypuścić w rejs po rozgniewanym morzu małą łódką. Macierzyństwo względem córki i na odwrót to tak jakby w klatce zamknąć dwie lwice a każda z nich głodna. Jesteśmy babami. Obie. Wszystkie baby są babami. Przepraszam kobiety, które nie czują się babą ale jesteście nimi! Najeżone emocjami, z zaprogramowaną amplitudą hormonów, poranione, poustawiane przez kulturę, wychowanie, presje społeczne itd. Jednocześnie czułe i wyniosłe, dumne i pokorne, harde i wrażliwe. Jak żyć w takiej obudowie cech w harmonii i logice? Jak bezbłędnie dać błądzić? Jak dać być sobą nie zatracając siebie? Szczerze: ja jeszcze nie wiem. Ogarnia mnie strach na myśl o niepowodzeniach jakie przebiegły przez moje natarczywości lub pobłażania. Ale jedno czego jestem pewna co jest prawdą absolutną i najwyższym dobrem w budowaniu każdej relacji jest miłość. Bez miłości nawet najmądrzejsza relacja będzie, idąc z duchem czasu, jak światłowód bez internetu. Jaka jest miłość? Jaką być powinna? To już zostało dokładnie określone. Zrobił to dawno temu niejaki Paweł z Tarsu choć prawdopodobnie Ktoś mu pomógł. "Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą." Jak dla mnie mistrzowska kompilacja. Niezaprzeczalnie mądre słowa. 


Ja, dopiero uczę się budować relację. Budować świadomie. Nie jest łatwo z całym bagażem zranień zdobytych w latach młodości. Zranień historycznych, prababć, babci, mamy, moich przekazywanych bezwiednie z pokolenia na pokolenie. Dopiero uświadamiam sobie jaki wpływ miało moje wychowanie i dalej historycznie wychowanie mojej mamy, babci na to jak wychowuję i odnoszę się do dzieci. Jak łatwo jest zapomnieć, że nie jesteśmy kopiarkami. Dzieci nie będą, nie powinny być kopiami rodziców. Bardzo bym nie chciała a ile już sytuacji było gdzie narzucałam swoje racje. "Ja w twoim wieku" itd.

Nie wiem jak być dobrą matką.Nie znam recepty. Ani doświadczeniem ani wiedzą na ten temat chwalić się nie mogę. Powoli uświadamiam sobie jak nie być złą matką. Nie raz jednak emocje, zmęczenie biorą górę a w tej sytuacji mnożone razy dwa bo i ja i moja córka jesteśmy osobnymi istnieniami. Moje emocje mają wpływ na nią a jej na mnie i tak oto nieustannie oddziałujemy na siebie. Czym właściwie jest relacja? Czasem mówimy "nie mam z nim relacji". Czyli nie oddziałujemy. Relacja to  odzwierciedlenie oddziaływania między dwoma bądź większą liczbą podmiotów. Stosunek bądź zależność, związek zachodzący pomiędzy osobami. Nie ma opcji by uznać, że nie ma się relacji z osobą tak bliską jak dziecko czy rodzic. Kwestią jest tylko jakość tej zależności.
 


Jak to jest u mnie/ u nas?
Pracuję nad tym by relacja była dobra: w sensie zdrowa. To ciężka praca. Patrząc z mojej strony wymaga głównie pracy nad sobą. To nauka cierpliwości, pokory, opanowania... nauka miłości (patrz wyżej). Jedyne co mogę zasugerować drugiej osobie z jaką wchodzę w relacje to postępowanie według zasad miłości. Nie powinnam ich jednak narzucać. Zdrowa relacja postępuje według wspólnie ustalonych definicji. Zgodnie i w porozumieniu. A dzieci uczą się przez naśladownictwo. Morał z dzisiejszego rozmyślania jest jednoznaczny i jednocześnie punkt pierwszy na mojej liście "jak żyć b nie oszaleć wespół w zespół z córką": żyj i postępuj tak jak życzysz innym by żyli.
Ps: gdyby każdy wobec każdego postępował wg zasad miłości mielibyśmy raj na ziemi. To tylko jedna, prosta rzecz a jak trudna do przeskoczenia...
Ps': Sporo dziś antytez, oksymoronów i paradoksów a najlepsze jest to, że prawie jednak robi różnicę bo to nie jest jedno i to samo ;)

 


A na zdjęciach razem z Estera mamy czapy zrobione przeze mnie. Zdjęcia sprzed miesiąca (jaki mały brzuch!) Nie mam doświadczenia w robieniu na drutach więc proszę o litość w opiniowaniu mojej pracy. Łucja jeszcze czeka na swoją czapuchę. Wtedy będzie trio idealne matka, córki, siostry.


Ach, to jeszcze powiem o moim maluchu. Zostało nam jeszcze 10 tygodni. W kwestii datu porodu sporo do powiedzenia będą mieli lekarze ze względu na zapowiedziane już cięcie cesarskie (niestety będzie cięcie... znowu). Malec waży już jakieś 1300g rozpycha się i tupie. Lubi muzykę i chyba będzie kimś charyzmatycznym:)


Pozdrawiam Was ciepło!
Zapraszam na instagrama: sporo się tam dzieje.
Znów widok z mojego okna. Tym razem, po odsłonięciu rankiem rolety zaskoczył mnie ten oto widok :)



Tym optymistycznym akcentem kończę i życzę dobrego dnia!
To chyba będzie moje ulubione zdjęcie mnie. Zdjęcie mnie widziane moimi oczami... Zawsze wolę być za obiektywem a nie przed ale jak mus to mus. Jakoś trzeba sobie radzić. Uznałam, że to będzie najlepszy sposób prezentacji czapki i mitenek. Teraz nic tylko iść w tą jesień z aparatem już bez obaw o zmarznięte grabki i dekielek (czytaj ręce i głowę ;P) 
Wiecie, że jedna z tych mitenek od a do z powstała na dziergsession? Kasia świadkiem! Spotkałyśmy się same we dwie w okolicznościach dziergsession acz było ciężko bo był to akurat dzień, w którym dopadło mnie przeziębienie, które męczy mnie do dziś ale dałam radę. Bardzo dziękuję za miły wieczór Kasia! :) 


Pozdrawiam wszystkich gorąco!
Houk!

Robione w pośpiechu szydełkowe, urodzinowe bezpalczatki- mitenki dla przyjaciółki. Sto lat :)




Zdjęcia za łaskawością owej przyjaciółki :)
Wykroiłam, wydłubałam, oczyściłam i mam: świecznik z dyni.

Dawno, dawno temu... kiedy jeszcze nie miałam dzieci i zaczynałam moją historię z szydełkowaniem znalazłam pewien wzór na przyjemny beret. Zaczęłam go robić po czym porzuciłam na długi czas. Po kilku latach okazało się, że mam go dla kogo skończyć. W połowie wzoru pozmieniałam wszystko po swojemu także efekt końcowy  jest już moją wersją tamtej czapki. 



A nasza koleżanka mysz chcąc nie chcąc musiała wrócić na łono natury.

Tylko czekać aż się na tyle ochłodzi by móc nieco się osłonić od zimna. Dzisiejsza rzecz to kolejny wynik recyklingu dwóch ubrań, w których nikt już od dawna nie chodzi a jakoś szkoda było wyrzucić i ubrania te zalegały w szafie już od dość dawna. Ocieplacz uszyty dzień po tym jak uszyłam poprzedni ale jakoś nie było sposobności by zrobić na tyle dobre zdjęcia by móc je tu wrzucić. Pomogło mi lustro ale ponieważ są takie dni, że z nie wyjaśnionych przyczyn czujemy się brzydsi niż zwykle (!) zdjęcie tylko do brody i nie pomógł również retusz także dekapitacja. 






Uwielbiam jesień. Dla mnie najbardziej magiczna pora roku. Pełna kontrastów i o dziwo spokoju. 
Z kolorami pór roku jest tak: wiosną wypatrujemy najmniejszej choćby iskierki zieleni. Później następuje chlorofilowa eksplozja koloru zalewająca każdy skrawek krajobrazu. W drugiej połowie lata zieleń ta nieco się zabrudza i następuje znudzenie i znów o dziwo kontrast między chłodną zielenią a ogniem złotej jesieni uspokaja nieco nerwy wynikające z ukąszeń komarów i wpływa wręcz oczyszczająco na burość krajobrazu. Komary powoli znikają razem z rozleniwionymi muchami i nadchodzi jesień.
Jesień to pora złożona i dynamiczna mimo zasypiającego w naturze życia. W "Chłopach" Reymonta to pierwsza pora roku. Dla mnie również. Jesień przynosi bogactwo. Daje wytchnienie od upałów. Cieszy kolorem. Kasztany, liście, liście, liście... Później nasyca się nostalgią. Kolor spływa z liśćmi na ziemię i zamienia się w brązową ciszę. Ostatnie walczące jeszcze z wiatrem listki drgają na śpiących już gałęziach. Kolor również zasypia. Nostalgia to drugie imię jesieni. Błękit nieba przykrywa się połacią ciężkich chmur. 
Jesień złota, 
jesienna słota.
Wyobraźcie sobie dwie sytuacje. Kobaltowe niebo. Kontrastowe czerwienie. Lekki zapach butwiejących liści topoli. Dziwna świeżość tego zapachu przyprawia o przyjemne dreszcze. Gdzieś w oddali dzwonnice kościoła. Ach, jak pięknie. Jeszcze tylko motyle liżące astry. Spacer w takiej aurze to prawdziwa przyjemność. Słońce jeszcze przyjemnie dogrzewa lecz nie jest już tak gorące by nie móc tego wytrzymać. Pięknie. Chciałoby się by ta chwila trwała wiecznie...
Druga sytuacja jest diametralnie różna. Zapach wspomnianych butwiejących liści jest już bardzo ostry. Idziecie szybkim krokiem. Zbliża się wieczór i mimo, że słońce skryte jest głęboko za chmurami wiecie, że pora nie jest jeszcze zbyt późna. Mimo wszystko jest już dość ciemno. Omijacie kałuże. Szarość przejawia tylko sporadycznie resztki dogorywających liści. Jest chłodno lecz nie czujecie zimna. W końcu macie na sobie osobiście wydziergany przez siebie sweter ;) I nagle w tym pędzie i całkiem napiętej atmosferze dostrzegacie rzecz zdumiewającą: oto tuż przed wami, dosłownie na wyciągnięcie ręki pojawia się malutki, bezkształtny biały pierwszy płatek śniegu. Każdy doskonale wie jak wygląda śnieg ale o dziwo zawsze ten pierwszy płatek śniegu przyprawia o niebywałe zdumienie i skrytą radość. Na chwilę wszystko się zatrzymuje a cisza jest jeszcze bardziej przejmująca. Wpatrujecie się chwilę w wirujący płatek aż w końcu ląduje na rękawiczce i zamienia się w kropelkę wsiąkającą w kosmatą materię. Ruszacie dalej i wkrótce docieracie do domu gdzie czekają na was kanapki i ciepłe kakao... i jeszcze tylko w duchu wspominacie to krótkie spotkanie i nie mówiąc nic zajadacie kanapki z serem...

Rozmarzyłam się... a przecież miałam pokazać Wam ocieplacz, który uszyłam. Wynik recyklingu. Wersja męska z myślą o Mężu. Ale prezentuję ja: pierwszy raz osobiście przed obiektywem...




Oto szydełkowa pelerynka. Oczywiście dla dziewczynki. Ale to niespodzianka. Prezentuje Esterka, która niemal  pofrunęła łapiąc za rąbki. Taka zabawa. Pelerynka 30% lepsza niż płaszcz Batmana... unikatowa rzecz. Zajęła mi trochę czasu ale warto było podłubać.



...że to lato. Z tej to przyczyny coś na szyję w stylu wampira... bo w końcu na szyję.


Dziś mój pomysł zakwitł. Efekt końcowy zaskoczył nawet mnie. Kapelusik bardzo dziewczęcy filcowany na mokro w 97%. Doskonały dla małego skrzata. Szypułka to prawdziwa wisienka na torciku a zawartość: słodki nektar.




Starsze posty Strona główna

ABOUT AUTHOR

Suwaczek z babyboom.pl

Follow us

POPULAR POSTS

  • Champion Miś. Misiowa liga
      Na początku grudnia tknęło mnie. Przypomniały mi się nagle wszystkie szyjątka jakich dokonałam przez ostatnie już osiem lat (bo osie...
  • Losowanie
    Nie owijając w bawełnę (bo wiecie: mam imieninowe winko do rozpicia ;)  Randomizer wyrzucił liczbę 28 a według moich obliczeń jako dwudzies...
  • Ramy wdzięczności
    W naszym kraju nie szanuje się rękodzieła. Liczy się więcej i taniej jak głoszą hasła reklamowe. Jesteśmy zalewani tonami plastikowego badzi...
  • Luty jest...
    Albo raczej "jest luty". Ale jeśli już mam uzupełniać zdanie dodałabym "miesiącem zimowym"...Luty kojarzy się z zimnem,...
  • Woreczek
    Po ostatnim szyciu dostałam motywacji by uprzątnąć swój twórczy nieład. Teraz w mojej, nazwijmy to pracownią, panuje ład. A na pewno wiem j...
  • Szamana
    Podpisałam plik ze zdjęciem "szamana" bo nie można było inaczej.  Inna nazwa nie pasuje.  Nie mało czasu zajęło mi poszuk...
  • I don't knit...
    ... więc umówiłam się z Caitlin Liadan  na wymiankę. Kasia zażyczyła sobie ode mnie worek na robótki z napisem "I knit so I don't ...
  • Z motywem malwy
    Pamiętacie jeszcze moje ostatnie candy? Spełniłam obietnicę. Wygrana zażyczyła sobie torbę z wybranym przeze mnie motywem kwiatowym. Nie ma...
  • Róża wiatrów
    Uszyłam "krzywą" bluzkę i długo myślałam co na niej namalować. Uznałam, że będzie to róża... róża wiatrów. Zielony nie jest zbyt ...
  • O CZApce i MItenkach
    To chyba będzie moje ulubione zdjęcie mnie. Zdjęcie mnie widziane moimi oczami... Zawsze wolę być za obiektywem a nie przed ale jak mus to ...

Categories

szycie szydełkowanie dla dzieci dzierganie zabawki dla domu malowanie malowanie na tkaninie wydarzenia biżuteria decoupage foto fotowyzwanie jesień koralikowanie mała rzecz a cieszy wiosna filc na mokro filc na sucho maluch torby bransoletka poduszki kuchnia zima choinka Boże Narodzenie broszka dziergsession lato na drutach na szyję wyróżnienia akwarelove candy na nogi odnowa tulipany biegam breloczki etui ocieplacz papierkowe tablet Wielkanoc dzieje się haft krajki merrylock 689

Advertisement

Suwaczek z babyboom.pl

FOLLOW US @ INSTAGRAM

Suwaczek z babyboom.pl

About Me

Popular Posts

  • Champion Miś. Misiowa liga
      Na początku grudnia tknęło mnie. Przypomniały mi się nagle wszystkie szyjątka jakich dokonałam przez ostatnie już osiem lat (bo osie...
  • Losowanie
    Nie owijając w bawełnę (bo wiecie: mam imieninowe winko do rozpicia ;)  Randomizer wyrzucił liczbę 28 a według moich obliczeń jako dwudzies...
  • Ramy wdzięczności
    W naszym kraju nie szanuje się rękodzieła. Liczy się więcej i taniej jak głoszą hasła reklamowe. Jesteśmy zalewani tonami plastikowego badzi...
  • Luty jest...
    Albo raczej "jest luty". Ale jeśli już mam uzupełniać zdanie dodałabym "miesiącem zimowym"...Luty kojarzy się z zimnem,...
  • Woreczek
    Po ostatnim szyciu dostałam motywacji by uprzątnąć swój twórczy nieład. Teraz w mojej, nazwijmy to pracownią, panuje ład. A na pewno wiem j...
  • Szamana
    Podpisałam plik ze zdjęciem "szamana" bo nie można było inaczej.  Inna nazwa nie pasuje.  Nie mało czasu zajęło mi poszuk...
  • I don't knit...
    ... więc umówiłam się z Caitlin Liadan  na wymiankę. Kasia zażyczyła sobie ode mnie worek na robótki z napisem "I knit so I don't ...
  • Z motywem malwy
    Pamiętacie jeszcze moje ostatnie candy? Spełniłam obietnicę. Wygrana zażyczyła sobie torbę z wybranym przeze mnie motywem kwiatowym. Nie ma...
  • Róża wiatrów
    Uszyłam "krzywą" bluzkę i długo myślałam co na niej namalować. Uznałam, że będzie to róża... róża wiatrów. Zielony nie jest zbyt ...
  • O CZApce i MItenkach
    To chyba będzie moje ulubione zdjęcie mnie. Zdjęcie mnie widziane moimi oczami... Zawsze wolę być za obiektywem a nie przed ale jak mus to ...

Advertisement

Copyright © 2016 Szarobure i pstrokate. Created by OddThemes | Distributed By Gooyaabi Templates