Oto mój pierwszy patchwork! Wiem, że to tylko mało szałowa poduszka ale jestem z niej bardzo dumna. Nie mam cierpliwości do powtarzania tych samych czynności a żeby wyciąć tyle kwadracików trzeba jej nieco mieć. Na uszycie czeka druga... to sobie jeszcze poczeka :D

A tak się prezentuje w "salonie". Osobiście nie cierpię tego słowa. Wolę pokój dzienny... kiedyś mówiło się duży pokój i każdy wiedział o co chodzi ;P Lubię tu dziergać. Daje mnóstwo światła za free i błogi spokój ( o ile oczywiście dzieci nie urządzają pościgu za złodziejem lub nie gaszą aktualnie pożaru ;p ) Dla nie wtajemniczonych tylko dodam, że nie jest to mój własnościowy pokój dzienny ale i tak go lubię :)

Poduszka mimo wszystko wyląduje w kuchni na fotelu. Takie było jej pierwotne przeznaczenie i takim pozostanie.

Jabłka obierz i zetrzyj na grubych oczkach. Wrzuć na patelnię i podsmażaj. Dodaj cukru i przyprawy korzenne jeśli chcesz. Nie zapomnij mieszać co jakiś czas ;) 

Teraz można zabrać się za ciasto.

Masło posiekaj z mąką, proszkiem i cukrem. Rozdziel białka od żółtek. Białka odstaw. Żółtka połącz z ciastem. Dodaj łyżkę śmietany, choć jej obecność nie jest absolutnie konieczna ;) Ciasto wyrób na stolnicy. Na gładką, spójną masę. Oddziel niewielką cząstkę, zawiń w folię i włóż do zamrażarki. Lepiej będzie się je tarło. Ciasto rozwałkuj na kształt formy plus po 2cm za zakładkę ;) Użyj widelca do ponakłuwania ciasta (lepiej się piecze). Podpiecz samo ciasto przez nie więcej niż 10 min w piekarniku na 180 stopni. 

W tym czasie ubij białka na sztywną pianę stopniowo dodając cukier i mąkę. Obecność mąki też nie jest obowiązkowa ;)

Na podpieczone ciasto wyłóż jabłka a na nie pianę. Wyrównaj. Ciasto z zamrażarki zetrzyj na grubych oczkach na wierzch całości. Piec dalej w 180 stopniach przez 40 min przy dwóch grzałkach góra-dół. Ja nie użyłam termoobiegu więc nie doradzę w tej kwestii ;) Moja szarlotka wyszła spora. Tortownica 26cm średnicy była wypełniona po brzegi ;)

Szczerze polecam!

Nie owijając w bawełnę (bo wiecie: mam imieninowe winko do rozpicia ;)  Randomizer wyrzucił liczbę 28 a według moich obliczeń jako dwudziesta ósma osoba zapisała się do zabawy Czarna Dama. 

... więc umówiłam się z Caitlin Liadan na wymiankę. Kasia zażyczyła sobie ode mnie worek na robótki z napisem "I knit so I don't kill people" ;) Ja nie robię na drutach bo nie mam tak zwanego skilla w tej dziedzinie. Ale czy w związku z powyższym cytatem pisane mi jest zabijanie ludzi? ;) Może szycie i szydełkowanie mnie usprawiedliwi od niezabijania ;) 

Z Kasią spotkałyśmy się w kawiarni bo mamy do siebie niedaleko. W worku wylądowała od razu jej kolejna robótka, którą mam nadzieję niedługo będzie można oglądać na blogu. Czuję niedosyt pogadania bo były ze mną dzieciaki, a dzieciaki jak to dzieciaki: się potrafią nudzić i wkrótce trzeba było się żegnać. Także Kasiu: koniecznie musimy się jeszcze spotkać a może się ziści  dziergsession, o której mówiłaś :) Dobra nazwa?

Mój (już nie mój) worek to len, spód z wełny, środek to pikówka. Napis "drukowany" odręcznie :) a zdjęcia  to smartpadaka... mój aparat jest na wczasach.

Jak się domyślacie Kasia robi na drutach. Więc wyczarowała dla mnie cudną chustę! A jak się okazuje ta dziewczyna ma magiczne druty bo nie dość, że wyczarowała magiczną mgiełkę to jeszcze rzuciła na mnie czar i z tej radości pyknęłam sobie fotkę w tej czarowności jaką dostałam a przecież nigdy tego nie robiłam tak jawnie! Co więcej: przechodząc obok lustra przymierzam sobie chustę i się oglądam :D za każdym razem :D no nie mogę się nadziwić jak można takie cuda robić! Dziękuję!!!

Mamy czerwiec, tak? Kwiatek na zdjęciu to grudzień, tak? I o co tu chodzi? :P

Tak na prawdę zakwitnięcie mojego jedynego kaktusa, którego toleruję jest tylko pretekstem do wyjawienie tajemnicy... no może bez przesady z tą tajemnicą... 

Ekhm: mamy przeprowadzkę... Moje twórczości chwilowo stanęły w miejscu. Ale mam nadzieję, że już za kilka dni gdy się ogarniemy ruszę z pełną parą i zapałem. A póki co zbieram resztki sił do pakowania... nienawidzę tego. Najchętniej zostawiłabym wszystko, wzięła torebkę, dzieci za rękę, przekręciła klucz i wyszła. Liczę, że to przedostatnia przeprowadzka a następna już na swoje włości na Kolenije, o których kiedyś mam nadzieję opowiem :) Oby! 

To co... jak już się ogarnę to zapraszam do "siebie" na kawę :)

I był teatrzyk nie tylko dla dzieci. Szczególnie bajka o Dziewczynce Irence ;)

Powiem Wam, że mam dobrą bratową. Nie będę wnikać w szczegóły ale wierzcie mi :) Specjalnie dla niej zrobiłam kolejną bransoletkę. Ciekawe czy natknie się na posta nim ozdóbka dotrze do rąk własnych ;P Lubię robić rzeczy z myślą o kimś. To jest dla mnie o wiele milsze niż robienie czegoś dla samego robienia. Ale strasznie nie lubię być przy wręczaniu bo jakoś się krępuję... zwykle spycham ten obowiązek na kogoś innego (brata, męża itd.) 

A dziś korzystaliśmy z dziury między chmurami na poskakanie po kałużach. Radość ogromna :) Ostatnimi czasy jeśli tylko nie pada jesteśmy na dworze. Mało nas w domu. Mało robótkuje. Na ten przykład tą bransoletkę robiłam prawie miesiąc... Wciągnęło mnie życie na tyle skutecznie, że zaniechałam fotowyzwania... W miniony weekend nawet komputera nie tknęłam. Ale widzę, że mój blog żyje. Bardzo serdecznie witam nowe obserwatorki. Jestem zaskoczona liczbą osób, które zechciały podglądać moje poczynania i jeszcze bardziej zdumiała mnie liczba zgłoszeń do candy! Dziękuję Wam. To dla mnie niezmiernie miłe!

Nie mam jednej ulubionej. Nawet gdybym miała jest to mało istotne jaką lubię bo i tak przypuszczam niewiele osób się o nią otarło. Kiedyś pisałam o takiej jednej. Jeśli kogoś to interesuje to zapraszam tu. Tymczasem moją interpretację uogólnię do ulubionej tematyki. Jakiej? Domyślcie się!